-         چیز دیگه ای نمی خواهید؟

-         نه ممنون

قهوه را روی میزم می گذارد. همراهش شیر و شکر هم هست. یگاهش می کنم.

-         گفتم قهوه تلخ و غلیظ بدون شیر و شکر.

جوابم را نمی دهد. کتابم را در می آورم. قهوه را مزه مزه می کنم. تلخ است. تلخ تر از همیشه. چقدر هوس شراب کرده ام. دلم برای شب های هوس انگیز کاباره تنگ شده. شرای کهنه لئون و تن گرم زنی که زیباست. نمی دانم شراب مستم می کرد یا زن توی کاباره شاید هم هیچ کدام شاید هردو. نمی دانم. اگر فکر هم آدم را مست کند. حتما فکر ها من را مست کرده اند. یادم نمی آید آن زن را بوسیده باشم . بوسه ای کوتاه به اندازه یک نفس توی هوای غبار آلود این شهر سرد. کتاب را

می بندم . چشم هایم را هم.

-         چیز دیگه ای نمی خواهید؟

-         یه قهوه تلخ و غلیظ شیر و شکر هم نمی خواهم. لطفا

-         سیگار؟

-         ممنون

دلم می خواهد اضافه کنم داغ باشد. مثل تن خودت. ولی ادب نمی گذارد. تازه مگر اینجا کاباره است؟ هرجا ادب خاص خودش را دارد. باز هم ذهنم به سفسطه افتاده. همیشه همین طور است. فقط گاهی فلسفه دارد. نمی دانم چه رابطه ای است بین از خود بی خود شدن و خواب های یک مست با فلسفه ذهنی من . فلسفه ای گاهی چیز هایی می آفریند که خدا هم از آفرینش آن عاجز است. پیچیده تر از انسانی که این خدا خلق کرده. دارم کفر می گویم ولی مهم نیست. می خواهم توی این فلسفه و سفسطه و بازی با کلمات و سکسکه های بعد از مستی خدارا از یاد ببرم. انگار همین خدا بوده که نمی گذاشته مستی من کامل شود. نمی گذاشته زن توی کاباره را ببوسم. فرم هایم را در می آورم تا پر کنم. جلو آدرس می نویسم: شب ها توی خیابان های سرد این شهر سردتر کنار جدول خیابان یا شاید کنار گربه هایی که سر آشغال ها با هم دعوا می کنند.

شب هایی به تلخی قهوه ای غلیظ و به گسی طعم لب های زن توی کاباره.

قهوه را روی میز می گذارد. ظرف شیر و شکر را بر می دارد و زیر لب می گوید : قهوه ای تلخ به اندازه دوریت. نگاهش می کنم. هل می شود. انگار توی نگاهم توبیخش کرده ام.

-         ببخشید با شما نبودم.

سعی می کنم شباهتی پیدا کنم بین زن توی کاباره و پیشخدمت کافه. هیچ شاید هم همزاد هم باشند. توی فرم جلو علایق می نویسم: شعر – کتاب – قهوه تلخ و غلیظ و طعم گس لب هایش.

فنجان را بر می دارد. سرم را بلند می کنم.

-         بلدی فال بگیری؟

-         آره بگیرم؟

-         آره.

فنجان را توی دست هایش می گیرد . کرنومتر را در می آورد. جواب نگاه متعجبم را نمی دهد. می گوید و می گویود و من فقط گوش می کنم.

-         15 دقیقه

باورم نمی شود یک ربع ساعت به حرف هایش گوش کرده باشم. فکر می کنمبه فرشته توی فنجان. سرم درد گرفته . سیگار را روشن می کنم . دودش را می دهم بیرون رو به سقف. خیره می شوم به چشم هایش دلم می خواهد اسمش را بدانم.

-         پیانو می زنید؟

-         گاهی

-         میشه بزنید؟

-         البته

دکمه های سیاه و سفید زیر دستانش رام می شوند.

-         اسمت چیه؟

جوابم را نمی دهد. چشم هایم را می بندم فکر هایم دوباره مستم کرده اند.

پیانو می زند. کم کم نت ها را به سخره می گیرد. صدای پیانو اش مغشوش می شود مثل ذهن من. روی میز می کوبم . شیر پخش می شود . صدای پیانو قطع

 می شود. میز را تمیز می کند بدون حرف زدن. جلو شماره تلفن می نویسم: پیغامت را به پرنده ها بده پیامبران خوبی هستند.

-         یه قهوه با شیر و شکر امتحان می کنید؟

-         نه ممنون. دوست ندارم.

فنجان را روی میز می گذارد. بی اختیار قهوه را مزه مزه می کنم. چرا تا حالا فکر می کردم قهوه تلخ را بیشتر دوست دارم؟

-         فرشته توی فنجان یعنی چی؟

-         مرگ

جلو غذای مورد علاقه می نویسم: این زهر مار ها را بدهید به این بی چاره ها برای من مرده شور کافور می آورد.

زن کاباره را از یاد می برم. این زن توی کافه انگار زیبا تر است...

قهوه ام را مزه مزه می کنم. قهوه سرد با نگاه سرد. من مست می شوم ولی نه ویسکی و ودکا با قهوه تلخ و غلیظ و فکر هایم.

-         " چرا گفت تلخ مثل دوریت؟"

یادداشت هایم را زیر و رو می کنم. ردپای این زن توی تمامشان هست . فقط اسمش را نمی دانم.

-         اسمتون چیه؟

-         هرچی دوست دارید صدا کنید.

کاش اسمت شیرین باشد.

شب هایی به تلخی قهوه و دوری تو و طعم گس لب هایت شیرینم.

اسمم را نپرسید.

-         از پانزده دقیقه فقط 5 دقیقه مانده.

-         یعنی چی؟

-         روحت را به من می دهی؟

-         جانم را می دهم

-         روحت را می خواهم

-         من جسمت را می خواهم. به اندازه یک بوسه شاید هم حس کردن گرمای وجودت.

-         جسمم مال کسی است که روحم را تسخیر کند.

-         من هم

-         روحت را تسخیر کرده ام.

-         آره

-         ...

-         جسمم هم برای توست . تو چطور؟

-         نه

چشم هایم سنگین شده اند. سرم را روی میز می گذارم.

-         روحت را می خواهم.

روحم را می گیرد .